Na een slepende discussie over de financiering van het Laakhuisje heeft de SGP zich tenslotte van stemming onthouden. Het voorstel wat er lag was ronduit slecht. Zowel principieel als zakelijk dachten we totaal anders dan onze coalitiegenoten.
Zoals bekend wordt er op het Laakhuisje ’s zondags ook getennist (incl. competities). De SGP vind dat dat op Bijbelse gronden afgewezen moet worden en dat we dat dan ook niet moeten subsidiëren. De andere coalitiepartijen maakten daar geen punt van. Ze stemden niet alleen in met subsidiëring, ze hebben er in de raadsvergadering ook met geen woord over gerept. Dat zegt wel wat.
En wat het zakelijke betreft: Het hele voorstel hing van ad-hoc beleid aan elkaar. Waar komt het nu ineens vandaan dat de gemeente de banen gaat financieren op grond wat niet eens van de gemeente is? De vereniging had 4 banen nodig, maar voor het gemak werd er gerekend met 6. Dat op voorstel van het Laakhuisje. En dat wordt ongeveer plusminus circa maximaal 6 ton. Het kan toch niet waar zijn dat daar geen beleid onder ligt? En als je dan nagaat hoe ze aan die 6 ton komen: Dat komt niet bij het college vandaan (die wilden de vereniging op de Putter Eng), maar uit de commissie Samenleving. Doe je navraag bij een aantal partijen dan krijg je als antwoord dat het Laakhuisje daar om gevraagd heeft. Het kan toch niet waar zijn dat dat de enige reden is?
De SGP vind dat er beleid onder moet liggen, of op z’n minst een deugdelijke motivering. Ga je uit van het huidige beleid dan kom je hooguit op 3 ton. Ook onze zakelijke bezwaren waren dus vrij principieel.
Wat doe je dan? Allereerst de andere partijen proberen te overtuigen van je argumenten. Dat is niet gelukt. Dan kun je een compromis sluiten met de coalitie: b.v. i.p.v. 6 ton, 5 ton. Dat hebben we niet gedaan. Principes gaan we niet mee rommelen. We konden ook tegen stemmen. Die vrijheid hadden we, want dat is afgesproken in het coalitie-akkoord. Dat kon echter vergaande bestuurlijke consequenties hebben. Dat is slecht bestuur. Dát is je verantwoordelijkheid ontlopen. Wij hebben onze nek uitgestoken voor de coalitie door ons van stemming te onthouden en tegelijkertijd onze principes overeind gehouden. En het signaal dat we het er 100 % mee oneens waren is duidelijker dan dat we tegengestemd hadden.